Nieuws

In memoriam Bennie Izaac (1955 – 2009)


‘Bannie’ noemden de meesten hem gekscherend, een imitatie van zijn opvallende Nijmeegse accent. Bennie Izaac was een volstrekt unieke persoonlijkheid. Oud-leerlingen schudden met gemak allerlei anekdotes over hem uit de mouw. Leerlingen waren dol op hem. Hij wist ze op zijn eigen, onnavolgbare manier te boeien en bij zijn vak (bedrijfseconomie, later management en organisatie) te betrekken. In zijn lessen stond de docent beslist centraal en daar had niemand last van, integendeel. Leerlingen vonden dat niemand beter kon uitleggen dan Ben. Ze behaalden dan ook mooie resultaten, ook bij de centrale examens. Voeg daarbij die heel speciale humor waarmee hij zijn lessen kruidde en je hebt het mooiste plaatje in onderwijsland: leerlingen die met plezier naar de les komen, omdat ze zo’n fantastische leraar hebben.
Ben had niets hoogdravends. Dure taal, zoals het vakjargon van de didactiek en de onderwijspolitiek, was aan hem niet besteed. Hij is altijd die gewone Nijmeegse jongen gebleven, die in de jaren zeventig eerst de mulo haalde, daarna op de NSG de havo en ten slotte het vwo. Nooit heeft hij een ordentelijke lerarentas aangeschaft, een sjofele zwarte boodschappentas aan het stuur van zijn fiets was genoeg. In zijn lokaal had hij op het prikbord ruimte gemaakt voor nieuwtjes over zijn favoriete band: BZN. Juist doordat hij zo gewoon was en zo persoonlijk betrokken bij zijn leerlingen, kon hij zich uitspraken veroorloven – met name tegenover vrouwen – die andere docenten in problemen zouden brengen. Ontwapenend, dat was zijn stijl.

Ben is in 1983 op de NSG komen werken. Op 25 augustus 2008 hebben we zijn vijfentwintigjarig jubileum gevierd in Chalet Brakkestein. Behalve vakdocent was Ben ook jarenlang mentor in de bovenbouw van het vwo. Ook in die functie was niets hem te veel als het om zijn leerlingen ging. Tim Schoonhoven lag lange tijd ernstig ziek in het ziekenhuis. Ben ging bijna dagelijks bij hem op bezoek. Dan nam hij wat M&O met hem door. ‘Dat leidt een beetje af van de pijn.’ Naast het lesgeven schreef Ben ook mee aan lesmethodes samen met Ad Bakker. Ook is Ben lange tijd als begeleider meegeweest met de Barcelonareis.

Enkele jaren geleden maakte hij de overstap van het lesgeven naar de roosterkamer. Die kans greep hij met beide handen aan, want zijn stijl van lesgeven mocht dan uniek en onorthodox zijn, hij was ook uitputtend. Ben ervoer aan den lijve dat hij dit niet lang meer zou volhouden. Op de roosterkamer ging Bens enorme verantwoordelijkheidsbesef met hem aan de haal. Eindeloos bleef hij puzzelen om lelijke dingen uit het rooster te halen en er iets moois voor in de plaats te produceren. Hij ging daarin ver, vaak te ver. Hij werkte soms tot laat in de avond door, is verschillende keren per ongeluk opgesloten in de school. Toen hij in de eerste week van de zomervakantie uit het ziekenhuis naar huis mocht, ging hij met zijn grote weekendtas rechtstreeks naar de NSG. Wat Ben soms parten speelde op deze centrale plek in de school, was zijn gevoel voor rechtvaardigheid. Daarin kon hij tamelijk koppig zijn, ook tegen de schoolleiding: ‘Okee, als jullie dat per se willen, dan moet dat maar, maar dan zeg ik op mijn beurt …’ en dan nam hij het op voor personeelsleden die erop achteruit zouden gaan.

De NSG was van grote betekenis voor Ben. Zijn leven wás de NSG. Tegelijk heeft Ben geweldig veel voor de NSG en voor zijn collega’s betekend. Daarom zijn we zo vreselijk verdrietig. Ook al zagen we zijn dood naderen, toch voelen we ons nu verslagen en leeg.

Lieve Bennie, rust zacht.