In memoriam Gerard Steenbrink (1946-2009)
Hoe sterk is de eenzame fietser
die kromgebogen over zijn stuur
tegen de wind
zichzelf een weg baant?
Het was tot voor kort zo vertrouwd, Gerard die ’s ochtends vroeg de school binnenstapte. Allereerst de gang naar de repro waar de machines werden opgestart. Vervolgens naar de docentenkamer en met in beide handen een kop koffie terug naar Berry om samen even rustig de schooldag te beginnen. Daarna werd vol goede moed het werk op de repro opgepakt. Een ieder van ons stapte daar geregeld naar binnen en leerde Gerard kennen als een behulpzaam en gezellig mens. Talrijk waren de tussendoorgesprekjes over het wielrennen of het voetbal, als het zo uitkwam over de glorie of de teloorgang van Vitesse of over Gerards eigen heldendaden. Want nog liever dan praten over het fietsen, beklom hij zelf de Mont Ventoux.
Nee, Gerard was geen eenzame fietser. Hij genoot van de mensen om hem heen. Collega’s en leerlingen, de mensen van zijn team, zijn ‘duifjes’ van de schoonmaak, met allen had hij veelvuldig te maken. Hij kon met hen lachen, plaagstootjes uitdelen, maar zich ook over hen verbazen. Als geen ander verstond hij de kunst je met een paar vriendelijke woorden even boven de sleur van alledag uit te tillen. En als hij iets te veel flauwekul vond, stak hij dat niet onder stoelen of banken. Zelfs wanneer dat ontaardde in wat gemopper, en dat kon bij Gerard ook maar zo, wist hij dat altijd weer te boven te komen. We hebben Gerard leren kennen als onderhoudende collega met het hart op de goede plaats. Zijn werkdag eindigde voor hem optimaal wanneer je Gerard in vol ornaat ’s middags op zijn racefiets de Waalbrug over zag steken richting Arnhem, op weg naar huis.
In maart 2000 heeft deze bakkerszoon zich in ons midden gevoegd. Geboren in Montfoort trad hij in de voetsporen van zijn vader door naar de banketbakkersschool te gaan. Hij kwam in de zaak van zijn ouders, die inmiddels naar Arnhem waren verhuisd. Toen hij met Karin trouwde, namen zij de banketbakkerij over. Zij schonken het leven aan twee dochters, Sandy en Joyce, die samen met Karin Gerards grootste trots waren en bleven. Via de horeca-afdeling van de voormalige Giro belandde Gerard vrij onverwacht aan onze NSG. Hij ging hier deel uitmaken van het conciërgeteam, eerst onder leiding van Henk, later onder die van Casper. De laatste jaren troffen we Gerard vooral op de repro, die hij samen met Irma op soms onnavolgbare wijze wist te runnen. Hij was de harde werker, de fietser die kromgebogen over zijn stuur zichzelf in tal van situaties een weg wist te banen. Maar de wind trok onbarmhartig hard aan en het lot keerde zich tegen hem. Sinds januari moest Gerard verder met het bericht van zijn ongeneeslijke ziekte.
Hij ging de strijd aan, op hoop van zegen. Een hoop die we hartstochtelijk deelden toen Gerard geheel onverwacht begin juni weer aansloot bij ons NSG-peloton. Het bleek te mooi om waar te zijn: het was geen terugkeer, het was zijn afscheid in ons midden, zo kunnen we nu terugblikken. Slechte berichten braken alle toekomstdromen, geen laatste strohalm was hem meer gegund. ‘ ’t Is pech, gewoon pech,’ zo zocht Gerard gelaten naar woorden. Hij had een laatste route te gaan, als een eenzame fietser, alleen te midden van zo veel betrokkenheid.
De vele blijken van medeleven deden hem goed, hebben de weg naar zijn laatste rustplaats geplaveid. Gerard draaide een steeds kleiner verzet. Op de dag dat de Tour begon, een evenement waar hij zo intens van kon genieten, leverde Gerard zíjn laatste krachtsinspanning. Op zaterdag 4 juli is hij in rust en vrede in de nabijheid van zijn geliefden gestorven.
Lieve Gerard, wat gaan we je missen. Jouw eenvoud, jouw dienstbaarheid, jouw collegialiteit en vriendschap, jouw humor en gezelligheid, jouw onmiskenbare oprechtheid die jij met ons hebt willen delen. Het zijn voor een ieder van ons even zo vele dierbare herinneringen die we nog heel lang met ons zullen dragen. Want, zoals één van onze leerlingen jou op je sterfbed liet weten: uit het oog, maar niet uit ons hart. Rust zacht, Gerard.